„Co ja tu robię?” – pomyślał Kyoya, spoglądając z lekkim niesmakiem na Dino i Mukuro, którzy zachowywali się, jakby pizza z Da Grasso była najlepszym, co mogło im się w życiu przydarzyć. Zaciągnęli go tu siłą, doskonale wiedząc, że nienawidzi pizzy, a do tego od tego czasu najwyraźniej go ignorowali. W tej chwili prawdopodobnie liczyło się dla nich tylko to, że zaraz będą mogli zapełnić swoje żołądki najlepszą na świecie pizzą. Kyoya prychnął pod nosem.
- No kiedy wreszcie przyniosą tę pizzę – Mukuro był wyraźnie zirytowany.
- No właśnie, kiedy?! Grzebią się jak zawsze.
Kyoya miał ochotę powiedzieć „zamawialiście ją minutę temu”, ale został zagłuszony przez Mukuro.
- I tak zjem więcej od ciebie. Kufufu.
Dino zerwał się zirytowany.
- Nawet mnie nie denerwuj! Pizza jest moim narodowym daniem!
- Moim też.
Dino mrugnął kilka razy, na chwilę wytrącony z równowagi.
- Mukuro, jesteś Włochem?
Wzruszył ramionami
- Dzisiaj mogę być. A tak w ogóle, to potrawą narodową Włochów nie jest makaron? Czytałem ostatnio Hetalię, i…
- Zamknij się! – Kyoya spojrzał lekko zaniepokojony na coraz bardziej zdenerwowanego Dino. Wiedział z doświadczenia – kiedy był głodny, zmieniał się w demona. – Jeśli chcesz, możemy się założyć, kto więcej zje.
- Świetny pomysł, kufufu – Mukuro zaśmiał się złowieszczo. – No to… w takim razie kto wygra, będzie miał Kyoyę.
Kyoya chrząknął i chciał powiedzieć coś w stylu „nie jestem niczyją własnością i chyba zapomnieliście, że tu jestem”, ale znowu go zagłuszono.
- Kyoya nie jest rzeczą, o którą się można zakładać…! – krzyknął Dino.
Kyoya westchnął z ulgą.
- Bo on i tak należy tylko do mnie! – dokończył.
„Ej…!”
- A zasługujesz na to? Bez swojego Romario jesteś bezużytecznym łamagą – uśmiechnął się złośliwie.
- Przypominam ci, że dzięki mojej życzliwości Romario właśnie przepycha twój komin! Właśnie, Kyoya, słyszałeś, że Mukuro próbował przepchnąć komin swoją dzidą? – zaśmiał się.
Kyoya wytrzeszczył oczy.
- Miałeś mu nie mówić! – Mukuro był jednocześnie zdenerwowany i zawstydzony. – I weź w ogóle…!
Zaczęli kłócić się, znów kompletnie zapominając o Kyoyi. Znudzony Hibari wziął do ręki pojemniczek z sosem i zaczął go powoli jeść. To była jedyna rzecz związana z pizzą, którą lubił.
- Pizza gotowa!
Dino i Mukuro momentalnie zamilkli i rzucili się do stolika. Czekała ich jednak przykra niespodzianka.
- Ej… gdzie są sosy? – Mukuro zaczął się rozglądać w panice.
- Kyoya! Jak mogłeś wyjeść nam sosy!? – Dino wyglądał, jakby zaraz miał wybuchnąć.
- Nie dotknąłem nawet żadnych sosów – wzruszył ramionami.
Dino przyjrzał mu się uważnie.
- Może i bym ci uwierzył, gdybyś nie miał nadal ust ubrudzonych czymś białym…
- Ej, tam coś się dzieje! On ma usta ubrudzone czymś białym! – krzyknęła jakaś dziewczyna ze stolika obok. Została jednak stłamszona przez trzy śmiercionośne spojrzenia, więc nie odezwała się więcej.
- Ale o co wam chodzi, dopłacicie dwa złote i będziecie mieć swoje sosy.
Nie docenił jednak tego, jak bardzo Dino i Mukuro byli głodni. I zemścili się straszliwą zemstą.
Następnego dnia cała szkoła była obwieszona ulotkami i ogłoszeniami, mówiącymi: „Hibari Kyoya wyjada sosy w Da Grasso”.
Uderzyli w jego najczulszy punkt – szkołę.
Kyoya wiedział jedno: nigdy nie będzie zadzierał z Dino ani Mukuro przed obiadem.