- Dino…?
Kyoya spojrzał na blondyna zmrużonymi oczami, nerwowo pocierając ręce.
- O co chodzi, Kyoya? Jesteś dziś jakiś dziwny – Dino spojrzał na niego z prawdziwą troską.
- Nie, bo… ten, no, wiesz…
Dino pokręcił głową.
- Naprawdę, możesz mi o wszystkim powiedzieć, przecież ja zawsze ci pomogę.
Kyoya odetchnął głęboko.
- No bo… widzisz… mam takiego kolegę… i on ma taki problem…
- Och, naprawdę? Jaki problem, chętnie pomogę – uśmiechnął się z entuzjazmem.
- No bo… ten kolega to… no, on się zakochał w takim parę lat starszym mężczyźnie, no i do tego on jest jego trenerem, i to jest taki skomplikowane… - wyglądał już wręcz na załamanego.
Dino słuchał z zainteresowaniem.
- Mów dalej.
- No i… co on powinien teraz zrobić?
- Hmmmm… może powinien mu o tym przede wszystkim powiedzieć?
„Co za kretyn” – pomyślał Kyoya.
- Wiesz, za bardzo to mi nie pomogłeś – zrobił swoją charakterystyczną minę buca i odwrócił się. Chciał odejść, ale niespodziewanie Dino złapał go za rękę.
- … a potem mógłbyś go na przykład… pocałować.
Nagle znalazł się w jego objęciach. Kyoya wiedział, że nigdy tego nie zapomni.
- Może i jestem głupi, ale to było takie oczywiste… Kyoya, przecież ty nie masz kolegów!
- Kami korosu – ryj buca.
- I ja też cię kocham.